برای رشد؛ بازخوانی و آغاز مسیر بی‌پایان
- ۱۸ ,اردیبهشت, ۱۴۰۵
نمی‌دانم چقدر متوجه شدید که دغدغه‌ی همیشگی من «بهتر شدن» بوده است. سال‌ها در فضای «توسعه فردی» زندگی کردم هر چند در یادداشت‌هایی که منتشر کردم بروز و ظهوری نداشته است، اما مدتی است که حس می‌کنم این واژه و بند و بیل‌هایش دیگر برای تمامِ قد و قواره‌ی خواسته‌ها و نیازهای ما کافی نیست. امروز نیاز دارم بایستم، به عقب نگاه کنم و این مسیر را دوباره بازخوانی کنم.
واژه «توسعه» (Development) ناخودآگاه مرا یادِ پروژه‌های ساختمانی یا صنعتی می‌اندازد؛ چیزی از جنسِ پهن‌تر شدن، بزرگ‌تر شدن و پیچیده‌تر شدن. اما انسان که پروژه نیست! انسان یک موجودِ زنده است، مثل یک درخت. درخت «توسعه» پیدا نمی‌کند، بلکه «رشد» می‌کند.
آدمی حیات انسانی دارد، این یعنی حتی مسیر رشد او از گیاهان و حیوانات متفاوت است. و البته وجه اشتراکاتی هم این سه دسته باهمدیگر دارند.
از امروز موضوع جدیدی به موضوعات قبلی که در آن می‌نوشتم اضافه شده است که در این موضوع به بازخوانی و بومی‌سازی مسیر رشدمی‌پردازم. «رشد فردی» موضوع جدیدی است که به میزان فرصت و توانم در خصوص آن خواهم نگاشت.
همه‌جانبگی در رشد:
رشدی که من از آن حرف می‌زنم، فقط به معنیِ بیشتر پول درآوردن یا یادگیریِ یک مهارتِ جدید نیست (اگرچه این‌ها هم بخشی از آن هستند). این یک رشدِ همه‌جانبه است که در چهار جنبه مختلف ریشه می‌دواند:
- فکر: اینکه چطور عمیق‌تر ببینیم و از سطحِ کلیشه‌ها فراتر برویم؛ نه تنها فکور باشیم بلکه به سمت آزادفکری حرکت کنیم.
- علم: اینکه مجهز به دانشِ کاربردی و مهارت‌های روز باشیم؛ دانستنی‌های مورد نیاز را بدانیم و پایه قرار دهیم و به سمت حرفه‌ای شدن در مهارت‌ها پیش‌برویم.
- معنویت: اینکه میانِ این همه شلوغی، لنگرگاهی برای آرامش و اتصال به خدا داشته باشیم؛ تنها در بعد مادی عالم متمرکز نشویم، به بعدی ضروری حتی برای پیشرفت‌های مادی، توجه داشته باشیم و در آن حوزه نیز رشد کنیم.
- زندگی: اینکه کیفیتِ معیشت و روابطمان را به استانداردی که لایقش هستیم برسانیم؛ بتوانیم سبک زندگی که بومی خودماست را داشته باشیم و غرق در تقلید از غرب و شرق نشویم.
من فکر می‌کنم اگر فقط در یکی از این‌ها بزرگ شویم، نامتعادل خواهیم بود. ما به دنبال مسیری هستیم که نقطه پایان ندارد؛ مسیری که در آن هر قدمی که برای «رشد» برمی‌داریم، ما را به یک «تعالیِ» درونی نزدیک‌تر کند. یعنی نه فقط «بزرگ‌تر» شویم، بلکه «بالاتر» برویم.
این نوشته، آغازِ یک سفر است.
سفری برای ریشه کردن در زمینِ واقعیت و قد کشیدن به سمتِ معنا و اصالت (یعنی رشد و تعالی). اگر شما هم فکر می‌کنید موفقیتِ خشک و خالی کافی نیست و به دنبال یک زندگیِ «باکیفیت و پرمعنا» هستید، در این مسیرِ بی‌پایان همراه من باشید.
در این موضوع جدید تلاشم این است که در خصوص رشد و فراتر بلکه برای تعالی بنویسم؛ از چالش‌ها و مشکلات و تجربیات و نحوه حل مسئله‌هایم، برای‌تان بگویم و در معرض نقد و نظر قرارشان بدهم و از راهنمایی‌ها و تجربیات شما که برایم بسیار ارزشمند است، استفاده کنم